Γνώμη: Η βία κατά των γυναικών είναι εξίσου μεταδοτική και πιο θανατηφόρα από τον κορονοιό…

Γνώμη: Η βία κατά των γυναικών είναι εξίσου μεταδοτική και πιο θανατηφόρα από τον κορονοιό…

Του Γιώργου Γεωργίου*

Η κρίση COVID-19 τονίζει με τον πιο έντονο και σκληρό τρόπο την κατάσταση της ανισότητας των φύλων. Σε όλα της τα σχήματα και τις μορφές. Ιδιαίτερα όσον αφορά τις γυναίκες και τα κορίτσια. Αλλά και τα παιδιά.

Η υποχρεωτική καραντίνα λόγω της πανδημίας έχει αυξήσει κατακόρυφα τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας με θύματα γυναίκες.  Σε όλη την επικράτεια της ΕΕ καταγράφονται αυξημένες καταγγελίες και αναφορές για ενδοοικογενειακή βία καθώς και αύξηση των γυναικοκτονιών. Μόνο στην Κύπρο από την ημέρα που ανακοινώθηκε το πρώτο επιβεβαιωμένο κρούσμα στην Κύπρο μέχρι και τις 31 Μαρτίου παρουσιάστηκε μια δραματική αύξηση των περιστατικών ενδοοικογενειακής ή και συντροφικής βίας της τάξης του 47%…

Παρόλα αυτά δεν υπάρχουν προγράμματα επαρκούς άμεσης και αποτελεσματικής προστασίας και απομάκρυνσης των γυναικών θυμάτων από τον θύτη, ενώ η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης δεν έχει ακόμα τεθεί σε εφαρμογή και ούτε η εθνική νομοθεσία έχει τροποποιηθεί ώστε να συνάδει με τις απαιτήσεις της Σύμβασης. H βία κατά των γυναικών όμως δεν περιορίζεται μόνο στη σωματική, λεκτική, ψυχολογική , σεξουαλική κακοποίηση μέσα στην οικογένεια. Βία είναι και η ανεργία, οι απολύσεις, η υποαμοιβή, οι μειώσεις μισθών, η εργασιακή ανασφάλεια των γυναικών…

Στοιχεία του ΟΟΣΑ, αποκαλύπτουν ότι το 70% του εργατικού δυναμικού στον τομέα της υγείας είναι γυναίκες… ενώ μεγάλο μέρος της μη αμειβόμενης φροντίδας γίνεται επίσης από γυναίκες.

Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει ότι την ίδια ώρα που οι γυναίκες κακοποιούνται και υποαμοίβονται, την ίδια ώρα που οι μόνες μητέρες, οι ανύπαντρες μητέρες, οι χήρες ή διαζευγμένες υποβαστάζουν το αυξημένο βάρος της φροντίδας των οικογενειών τους (σκεφτείτε τώρα με το κλείσιμο των σχολείων τι συμβαίνει…), την ώρα της «καραντίνας», οι ίδιες ακριβώς γυναίκες βρίσκονται, κυριολεκτικά, στην πρώτη γραμμή αντιμετώπισης της πανδημίας…

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο κατέθεσα σήμερα τέσσερεις ερωτήσεις προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητώντας να μου απαντήσει σε ποια μέτρα και ποιες ενέργειες προτίθεται να προβεί για να υποστηρίξει οικονομικά ή άλλως πως την:

Ενίσχυση των μονογονεϊκών οικογενειών που  αποτελούν μια κατεξοχήν «ευπαθή» ομάδα του πληθυσμού, αφού αντιμετωπίζουν ισχυρές πιέσεις σε δύο μέτωπα: οικογενειακές ευθύνες και εργασιακή ζωή. Είναι αντιληπτό ότι σε περιόδους κρίσεων η κατάσταση των οικογενειών αυτών επιδεινώνεται ακόμη περισσότερο.

Ενίσχυση (α) του διαλόγου/συνεργασίας/στήριξης  ανεξάρτητων γυναικείων   οργανώσεων  που  αναπτύσσουν δράσεις ενάντια στην βία   κατά των γυναικών και (β) συλλογή/επεξεργασία δεδομένων σχετικά με τον αντίκτυπο του COVID-19 στην βάση του φύλου αφού αυτά τα δεδομένα είναι το κλειδί για σημαντικές λύσεις δημόσιας πολιτικής.

Ενίσχυση των εθνικών συστημάτων νομικής αρωγής για τα θύματα ενδοοικογενειακής/ έμφυλης βίας από το στάδιο λήψης νομικών συμβουλών, παρουσίασης στις ανακριτικές αρχές για ποινική δίωξη του δράστη μέχρι την καταχώρηση αστικών αγωγών κατά του δράστη ή των κρατικών αρχών για παράλειψη προστασίας.

Ενίσχυση των εθνικών κοινωνικών δομών/υπηρεσιών αντιμετώπισης της ενδοοικογενειακής /έμφυλης βίας, την επικύρωση και πλήρη εφαρμογή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης καθώς και την λήψη μέτρων και προγραμμάτων στήριξης και απεγκλωβισμού  των θυμάτων βίας από το περιβάλλον βίας ως προνοεί η Σύμβαση.

Ενίσχυση των υποδομών πληροφορικής των εθνικών συστημάτων δικαιοσύνης μέσω της εισαγωγής νέων ψηφιακών τεχνολογιών που επιτρέπουν δωρεάν διαδικτυακές νομικές υπηρεσίες (καθοδήγηση, υποβολή καταγγελιών και παρακολούθηση υποθέσεων προς τα θύματα) και (β) επιβεβαίωση ότι οι υπηρεσίες δωρεάν  υγειονομικής περίθαλψης και προστασίας σε γυναίκες που διατρέχουν κίνδυνο είναι διαθέσιμες, καλά ενημερωμένες και με επαρκείς πόρους.

Επανεξέταση των εθνικών νομικών πλαισίων  υπό το φως της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης και των υποχρεώσεων που δημιουργεί για την αποτελεσματική  πρόληψη, αντιμετώπιση  και αναχαίτιση της βίας κατά των γυναικών καθώς και (β) την κοινοποίηση της εγκυρότητας και της ανάγκης άμεσης εφαρμογής αυτών των νόμων κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

Ενίσχυση των εθνικών πολιτικών δημιουργίας ασφαλών καταφυγίων στέγασης των θυμάτων βίας και δημιουργίας προγραμμάτων επανένταξης των θυμάτων στην κοινωνία /οικονομία και (β) χαλάρωση των κριτηρίων του Ευρωπαϊκού Συμφώνου Σταθερότητας, ώστε να επιτρέψουν στα κράτη μέλη να επενδύσουν σε δημόσιες υπηρεσίες που ανταποκρίνονται στις οικονομικές ανάγκες των γυναικών και να καταπολεμήσουν την ανεργία που πλήττει τις γυναίκες.

Οι πανδημίες ανέκαθεν επιβάρυναν με ένα επιπλέον στρώμα τις υπάρχουσες ανισότητες στις κοινωνίες μας…

H τρέχουσα πανδημία δεν δοκιμάζει απλώς τις αντοχές μας. Δοκιμάζει επίσης την θέληση μας να βγούμε αλληλέγγυοι και ανανεωμένοι.

Αυτό θα γίνει μόνο αν αντιμετωπίσουμε επιτέλους το πρόβλημα της βίας κατά των γυναικών ως ένα πρόβλημα με διαφάνεια και με αποφασιστικότητα. Αναγνωρίζοντας ότι κάθε εθνικό σχέδιο δράσης, κάθε πολιτική της ΕΕ για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών πρέπει να αναπτύσσεται βάσει στοιχείων που απορρέουν άμεσα από τις εμπειρίες βίας των γυναικών… Η ΕΕ και τα κράτη μέλη πρέπει να προωθούν και να χρηματοδοτούν έρευνες στο πλαίσιο μιας συντονισμένης προσπάθειας να αποκαλυφθεί η έκταση και φύση της βίας που βιώνουν οι γυναίκες.

Μόνο τότε μπορούμε να αρχίσουμε να μιλάμε για πραγματική αλλαγή…/ibna

*Ο Γιώργος Γεωργίου είναι Ευρωβουλευτής της Κύπρου με το Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού (ΑΚΕΛ)