OP/ED: Έχει ανάγκη εχθρούς η πολιτική για να επιβιώσει

OP/ED: Έχει ανάγκη εχθρούς η πολιτική για να επιβιώσει

Η λέξη πόλεμος, ακούγεται και γράφεται συχνά τα τελευταία χρόνια. Μια λέξη που οι περισσότεροι εν ζωή Ευρωπαίοι δεν την γνωρίζουν ως γεγονός παρά μόνο ως άκουσμα.

Οι μόνοι ίσως που έζησαν στη Γηραιά Ήπειρο και έχουν εμπειρία από πόλεμο, είναι αρκετοί στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Γι αυτό ίσως και δεν αναφέρονται αυτές τις στιγμές σε πολέμους.

Όμως δεν συμβαίνει το ίδιο και μ’ αυτούς που δεν βίωσαν τον πόλεμο, καθώς χρησιμοποιούν τη λέξη ασύστολα με πρώτους και καλύτερους τους πολιτικούς.

Οικονομικός πόλεμος, πολιτισμικός πόλεμος, πόλεμος απέναντι σ’ έναν αόρατο εχθρό. Πάντα ένας πόλεμος ξεπηδά από τα λόγια τους ώστε να δικαιολογήσουν την ανικανότητα ή την αδυναμία τους.

Ανικανότητα στη διαχείριση, αδυναμία στην κατανόηση των προβλημάτων της κοινωνίας και των πολιτών.

Απομακρυσμένη από πολέμους, η νέα γενιά πολιτικών, αυτών που χρησιμοποιούν τον όρο πόλεμο, μεγαλωμένοι μέσα στη σιγουριά της ειρήνης και της ευημερίας, αγκιστρωμένη στα συμφέροντα των λίγων, επιθυμούν την υποταγή των πολλών.

Το όραμα δεν είναι πλέον μια ευημερούσα κοινωνία, αλλά η κοινωνία της ασφάλειας από τον εχθρό. Με την ασφάλεια να είναι πάντα εις βάρος των ατομικών ελευθεριών, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ευημερίας στην καθημερινότητα.

Ο φόβος και η ανασφάλεια είναι οι καλύτεροι αρωγοί σ’ αυτές τις προσπάθειες των πολιτικών. Γι αυτό αν και δεν υπάρχουν, τις περισσότερες φορές δημιουργούνται εχθροί. Εχθροί πλασματικοί, που πρέπει να αντιμετωπισθούν. Που γίνονται όραμα, κινητήριος μοχλός, ημιμαθών, ανιστόρητων και ανενεργών πολιτών, που ενδύονται σημαίες και ιδεολογίες, αντί να «πολεμήσουν» τον πραγματικό εχθρό που απειλεί τη ύπαρξη τους, τις πολιτικές των πολιτικών.

Η απειλή των πυρηνικών του Saddam που ποτέ δεν αποδείχθηκε ότι υπήρξαν, η απειλή του κομμουνισμού παλαιότερα από τη μια πλευρά και του καπιταλισμού από τη άλλη. Η απειλή του ισλαμισμού, της καταγωγής, του χρώματος του δέρματος, του διαφορετικού. Πάντα μια απειλή υποδεικνύουν. Όπως και τώρα, ένας αόρατος εχθρός απειλεί την ανθρώπινη ύπαρξη. Ένας ιός που γίνεται απειλή όμως περισσότερο για τις οικονομίες, παρά για τους ανθρώπους σε σύγκριση με παλαιότερες επιδημίες που άφησαν δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς στο πέρασμα τους.

Κατά τα λεγόμενα τους, υπεύθυνη για τον ιό και την ύπαρξη του η Κίνα. Αυτοί φταίνε για όλα, οι κινέζοι, αλλά όχι τα δημόσια συστήματα υγείας που με πολιτικές αποφάσεις λοιδορήθηκαν, απαξιώθηκαν, διαλύθηκαν στο βωμό της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και στο κέρδος εταιρειών.

Φταίνε οι Κινέζοι που άργησαν να καταλάβουν την απειλή, ο Macron, ο Trump και άλλοι «ηγέτες» και να αντιδράσουν ώστε να μειώσουν τις απώλειες σε ανθρώπινες ζωές;

Όχι. Δεν φταίει κανείς για το φιάσκο αυτό, αλλά μόνο οι πολιτικοί και οι πολιτικές τους που χρόνια τώρα αρνούνται να δουν την αξία της ανθρώπινης ζωής. Ανίκανοι να προσφέρουν όραμα για αξιοπρέπεια στη ζωή, αρνούνται μόνιμα να αναλάβουν τις ευθύνες τους στις λάθος επιλογές.

Πάντα φταίνε οι άλλοι, ή ο «αόρατος» μπορεί και ορατός επίπλαστος εχθρός.

«Ωφελημένοι» οι πολιτικοί από τους εχθρούς, «ωφελημένοι» και οι πολίτες από την απομόνωση που δεν έχει καμιά σχέση με τα περιοριστικά μέτρα, καθώς βρίσκουν εύκολα δικαιολογία με την επίθεση του εχθρού, να κρυφτούν στον μικρόκοσμο τους ως συνήθως, στρουθοκαμηλίζοντας με το κεφάλι βαθιά στην άμμο για να ξορκίσουν τον κίνδυνο που φέρνει ο εχθρός. Απεμπολώντας το δικαίωμα στη ζωή της ζωής τους./ibna