Cavusoglu: «Η Ευρώπη πρέπει να ξυπνήσει από τον βαθύ ύπνο της»

Cavusoglu: «Η Ευρώπη πρέπει να ξυπνήσει από τον βαθύ ύπνο της»

Με άρθρο του στην έντυπη έκδοση της Ρουμανικής εφημερίδας Romania Libera, ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Mevlut Cavusoglu, καλεί την Ευρώπη να ξυπνήσει από τον βαθύ της ύπνο, κάνοντας αναφορά στη στάση της Ελλάδας και της ΕΕ απέναντι στους αιτούντες άσυλο.

Επιπροσθέτως στο άρθρο του κάνει αναδρομή στα γεγονότα της Συρίας που οδήγησαν στην μεγάλη προσφυγική κρίση.

Ολόκληρο το άρθρο του Mevlut Cavusoglu, όπως δημοσιεύθηκε στην Romania Libera

«Η Τουρκία δίνει μια μεγάλη μάχη στις πύλες της Ευρώπης. Η κρίση στη Συρία – που παρατείνεται εδώ και εννέα χρόνια, προκαλώντας, ανά διαστήματα, νέες καταστροφές για την ανθρωπότητα – μας απειλεί ξανά όλους, όμως αυτή τη φορά, υπάρχει μια διαφορά. Δεν γίνεται πλέον εμείς, να υπερασπιζόμαστε ολόκληρη την Ευρώπη, μόνοι μας.

Εκατομμύρια άνθρωποι εγκατέλειψαν τις εστίες τους στη Συρία και βρίσκονται καθ’ οδόν προς τα σύνορά μας. Η Μέση Ανατολή βρίσκεται και στη δική μας γειτονιά – δεν είναι τόσο μακριά όσο θα νομίζατε. Αυτό που συμβαίνει εκεί, επηρεάζει αναπόφευκτα και εσάς. Μερικοί νομίζουν ότι έχουν το δικαίωμα να επικρίνουν σταθερά την Τουρκία, μολονότι φέρει μόνη της αυτό το βάρος. Τώρα έφτασε η στιγμή για εκείνους, να καταλάβουν ότι πρέπει να καταβάλουν προσπάθειες για μια λύση. Διότι η Συρία είναι ένα τεστ για ολόκληρη την ανθρωπότητα – της Ευρώπης συμπεριλαμβανομένης.

Καθώς διαβάζετε αυτές τις σειρές, ένα κράτος της Ε.Ε., η Ελλάδα, αναστέλλει τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της Ε.Ε. και πραγματοποιεί απάνθρωπες ενέργειες εναντίον των αιτούντων άσυλο – πυροβολώντας εκείνους που αναζητούν καταφύγιο στα σύνορά της, στην ξηρά και τη θάλασσα. Τους βυθίζει τις βάρκες, εκτοξεύει δακρυγόνα και έτσι σκότωσε ήδη, τρία άτομα και τραυμάτισε πολλά άλλα.

Αντιτάχθηκε σε μια διπλωματική δήλωση που αναφερόταν στο διεθνές δίκαιο. Την ώρα που οι κοινές αξίες της Ε.Ε. ποδοπατούνται, οι θεσμοί της Ε.Ε. στηρίζουν την Ελλάδα, ενώ θα έπρεπε να προβάλουν αυτές τις αξίες. Ο ΟΗΕ όμως λέει ότι αυτές οι ενέργειες είναι παράνομες.

Η Ελλάδα προσπαθεί να κλείσει το Αιγαίο και τη Μεσόγειο, για να ανακόψει την πρόσβαση της Τουρκίας σε αυτές τις θάλασσες. Από την άλλη πλευρά, ο μηχανισμός που αποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση, στη στενόμυαλη λογική του, βρίσκει δικαιολογίες σε αυτές τις πολιτικές. Το πρόβλημα δεν είναι μόνον ένας από τους γείτονές μας, που από τη μια μέρα στην άλλη έγινε από δήθεν λίκνο της δημοκρατίας, πηγή προέλευσης αυτών των τρομακτικών εικόνων.

Το πρόβλημα είναι γενικότερο. Το να λένε ότι ούτε ένας αιτών άσυλο δεν θα πρέπει να έρθει στη χώρα τους και ότι η Τουρκία θα πρέπει να τους φροντίζει, είναι ανεύθυνο και δεν θα δεχθούμε πλέον αυτό το πράγμα. Σε κάθε περίπτωση, η Τουρκία είναι ξανά η κινητήρια δύναμη πίσω από όλες τις προσπάθειες για την εξεύρεση λύσεων τόσο επί εδάφους, όσο και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Η κριτική, αντί της συνεργασίας και της επίδειξης αλληλεγγύης, δεν θα επιλύσει το πρόβλημα.

Αντιθέτως, καθιστά τις προσπάθειες σε αυτήν την κατεύθυνση ακόμη δυσκολότερες. Ας θυμηθούμε μαζί πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο, τι βιώσαμε τους τελευταίους μήνες και τι εξακολουθούμε να βιώνουμε και σήμερα.

Όταν άρχισαν οι διαδηλώσεις, με φόντο τις νόμιμες διεκδικήσεις του συριακού λαού, το καθεστώς Assad έβγαλε τα τανκς ενάντια στο λαό του, αντί να ταχθεί με το μέρος του. Μέχρι σήμερα, τουλάχιστον μισό εκατομμύριο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και σχεδόν δέκα εκατομμύρια εκτοπίστηκαν.

Οι πόλεις καταστράφηκαν, οι άνθρωποι έχουν εξαντληθεί. 3,6 εκατομμύρια από τους αιτούντες άσυλο – δηλαδή δύο τρίτα από όλους τους Σύρους αιτούντες άσυλο σε όλον τον κόσμο – ήρθαν στην Τουρκία.

Από τις πολυάριθμες τρομοκρατικές οργανώσεις που εγκαταστάθηκαν στη Συρία, του  PKK / YPG συμπεριλαμβανομένου, η μόνη εναντίον της οποίας αγωνίστηκε σύσσωμη η διεθνής κοινότητα, ήταν η  Daesh. Ακόμη και έτσι, το πραγματικό σημείο καμπής στον αγώνα κατά της  Daesh ήταν η στρατιωτική επιχείρηση της Τουρκίας “Ασπίδα του Ευφράτη”, που ξεκίνησε το 2016. Η  Daesh εξαλείφθηκε από μια μεγάλη έκταση, χωρίς να έχει συνέλθει πια. Από το 2014, το καθεστώς Assad, με τη στήριξη της Ρωσίας και του Ιράν, ξεκίνησε μια ολοκληρωτική και καταστρεπτική επίθεση κατά της αντιπολίτευσης, χωρίς να λάβει υπόψη τους άμαχους πολίτες. Παρά τις διαφορές (που είχε) μαζί τους, η Τουρκία προσπάθησε να συμβάλει στην εξεύρεση λύσης με τη Ρωσία και το Ιράν, αντί να αναζητήσει λύση με παράγοντες που δεν επιφέρουν κανένα αποτέλεσμα επί εδάφους ή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Με τη φόρμουλα του “Μηχανισμού της Astana”, επεξεργάσθηκαν τρόποι προστασίας του πληθυσμού από την επίθεση μαζικής εξόντωσης του καθεστώτος Assad. Τελικά, ένας τέτοιος μηχανισμός καθιερώθηκε στο  Idlib. Και εκεί βρίσκονται ριζοσπαστικά στοιχεία, και η Τουρκία ανέλαβε την πρωτοβουλία να χωρίσει τους μετριοπαθείς από τους ριζοσπάστες. Σε όλο αυτό το διάστημα, προφασιζόμενο την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, το καθεστώς Assad επιτέθηκε αδιακρίτως κατά του άμαχου πληθυσμού και, άρτι προσφάτως, κατά των Τούρκων στρατιωτών που αναπτύχθηκαν εκεί, ως παρατηρητές της κατάπαυσης του πυρός.

Τώρα, το καθεστώς είδε τι σημαίνει να επιτίθεσαι σε Τούρκους στρατιώτες και θα δει και στη συνέχεια.

Όταν όλα αυτά συνέβαιναν και ιδίως στη φάση μετά το 2014 – στη διάρκεια της οποίας το καθεστώς Assad επικεντρώθηκε στη στρατηγική καταστροφής των ιδίων των πόλεων και πολιτών του, με στήριξη από το εξωτερικό – οι ροές ανθρώπων που εγκατέλειψαν τη Συρία για άλλες χώρες αυξήθηκαν. Όλες οι γειτονικές χώρες είναι υπερπλήρεις από αυτούς. Η Τουρκία έγινε η χώρα με τους περισσότερους αιτούντες άσυλο στον κόσμο. Το 2015, το χάος ξέσπασε στην Ευρώπη, όταν οι αιτούντες άσυλο κατευθύνθηκαν προς την Ευρώπη, εγκαταλείποντας την Τουρκία. Στις 18 Μαρτίου 2016, φτάσαμε σε συμφωνία με την ΕΕ. Η συμφωνία αυτή άφησε ξανά το βάρος των αιτούντων άσυλο πιο πολύ στους ώμους της Τουρκίας. Παρ’ όλα αυτά, χαιρετίσαμε το γεγονός ότι η Ε.Ε. ήταν προετοιμασμένη, έστω μερικώς, να μοιραστεί το βάρος. Ανελήφθησαν εκατέρωθεν δεσμεύσεις και τα τελευταία τέσσερα χρόνια, η Τουρκία εκπλήρωσε όλες τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη Συμφωνία της 18ης Μαρτίου.

Από την άλλη πλευρά, η Ε.Ε. δεν έχει ακόμη τηρήσει την υπόσχεσή της στα εξής κεφάλαια: έπρεπε να υπάρξει μια οικονομική ενίσχυση 6 δισ. ευρώ παρ’ όλα αυτά, μόνο μισή από αυτήν χορηγήθηκε. Η οικονομική αυτή ενίσχυση δεν έφθασε σε εμάς ή τους αιτούντες άσυλο, εκταμιεύτηκε σε διάφορες υπηρεσίες ανθρωπιστικής βοήθειας. Το ύψος του ποσού δεν αξίζει καν να αναφερθεί, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι δαπανήσαμε τουλάχιστον 40 δισεκατομμύρια δολάρια από ίδιους πόρους για τον λόγο αυτόν και όμως, ούτε καν αυτό το ποσόν των έξι δισεκατομμυρίων δεν παραδόθηκε και δεν δρομολογήθηκε κανένα σύστημα αποδοχής προσφύγων (από άλλα κράτη) σε εθελοντική και ανθρωπιστική βάση. Δεν είχαμε στήριξη στην εφαρμογή της πρότασής μας για την καθιέρωση ζώνης ασφαλείας στη Συρία. Επιπλέον, δεν τηρήθηκαν οι δεσμεύσεις σχετικά με τη βελτίωση της Τελωνειακής Ένωσης, την απελευθέρωση των θεωρήσεων εισόδου, την επανενεργοποίηση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, τη διοργάνωση συνόδων κορυφής Τουρκίας – ΕΕ και τη συνεργασία για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Παρά ταύτα, εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται ακόμα στην Τουρκία. Για να μπορέσουν αυτοί οι απελπισμένοι άνθρωποι να επιστρέψουν στη Συρία, η Ευρώπη θα πρέπει να ξυπνήσει από τον βαθύ ύπνο της. Σε συνεργασία με τον ΟΗΕ, θα πρέπει να δημιουργήσουμε συνθήκες για την οικειοθελή, με κανόνες, ασφαλή και αξιοπρεπή επιστροφή τους. Επιπλέον δε, η Ε.Ε. δεν θα πρέπει να ενθαρρύνει την ανευθυνότητα, αλλά την ευθύνη. Και πάνω από όλα, θα πρέπει να συνεργαστεί με την Τουρκία.

Το μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας είναι οι εκτοπισμένοι. Το σοφότερο πράγμα είναι η επίλυση αυτού του προβλήματος κατευθείαν στην πηγή του. Σε ό,τι αφορά στη Συρία, η λύση μας είναι η εξής: μαζί, πρέπει να παρεμποδίσουμε τη στρατιωτική λύση του Assad και να δρομολογήσουμε εκ νέου την πολιτική διαδικασία.

Πρέπει να εργαστούμε μαζί για να διασφαλίσουμε ότι οι Σύριοι μπορούν να επιστρέψουν και να εγκατασταθούν στις περιοχές που η Τουρκία ελευθέρωσε από τους τρομοκράτες. Επιπλέον δε, πρέπει να ενισχύσουμε μαζί τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας χωρίς να κάνουμε διάκριση ανάμεσα στις τρομοκρατικές οργανώσεις. Επίσης, πρέπει να εργαστούμε στην κατεύθυνση μιας τάξης στη Μέση Ανατολή, που να βασίζεται στην εδαφική ακεραιότητα και στα διεθνή πρότυπα.»/ibna