Γνώμη: Από πρωταγωνιστής κομπάρσος η Ελλάδα σε 100 μέρες…

Γνώμη: Από πρωταγωνιστής κομπάρσος η Ελλάδα σε 100 μέρες…

Με τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο να βρίσκονται μεταξύ νευρικής κρίσης και έντασης, περιοχές μέγιστης προτεραιότητας για τα Ελληνικά συμφέροντα και την εξωτερική της πολιτική, δείχνουν να είναι εκτός ατζέντας της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν εξηγείται αλλιώς αυτή η απάθεια που διακατέχει την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας σε μια περίοδο εντάσεων και ανακατατάξεων στην περιοχή.

Όμως τα κυβερνητικά στελέχη, μηδενός εξαιρουμένου, τις 100 πρώτες μέρες της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία, θεωρούν ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη κινήθηκε πολύ γρήγορα για να διασφαλίσει τα εθνικά συμφέροντα και για να αποκαταστήσει τη θέση της Ελλάδας στην περιοχή αλλά και την αξιοπιστία της στην Ευρώπη.

Σύμφωνα με τον απλό πολίτη παρατηρητή είναι αλήθεια ό,τι η κυβέρνηση τα κατάφερε με απόλυτη επιτυχία στην επικοινωνιακή της πολιτική αυτές τις πρώτες 100 μέρες. Σύσσωμος σχεδόν ο εγχώριος έντυπος και ηλεκτρονικός τύπος, παρουσιάζει ως επιτυχίες συναντήσεις στο εξωτερικό που όμως δεν γέμισαν ούτε ένα μονόστηλο στα αλλοδαπά μέσα ενημέρωσης. Ναι είναι επιτυχία από πρωταγωνιστής να γίνεσαι κομπάρσος.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά «επιτυχιών». Η πρώτη διπλωματική κίνηση της κυβέρνησης ήταν η αναγνώριση του Juan Guaido ως νόμιμο Πρόεδρο της Βενεζουέλας, πέντε μέρες μετά την ανάληψη της εξουσίας. Παρεμπιπτόντως  κανείς, ούτε οι ΗΠΑ πλέον, δεν συνομιλεί μαζί του,  ενώ αποκαθίστανται οι διπλωματικές σχέσεις των χωρών με τον Maduro. Αστοχία ή ανικανότητα της ελληνικής κυβέρνησης;

Βέβαια η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται και το πιο εύκολο επίσημο ταξίδι στο εξωτερικό για τις ελληνικές κυβερνήσεις, που είναι στην Κύπρο, μόνο επιτυχημένο δεν ήταν. Πρώτον με απόφαση της Κυβέρνησης Μητσοτάκη καταδικάζονται σε ενεργειακή απομόνωση δυο χώρες σύμμαχοι, αποχωρώντας η Ελλάδα από ένα έργο στρατηγικής σημασίας και αμοιβαίου οφέλους, όπως είναι ο Euroasia Interconnector. Δεύτερον, η απροθυμία έως απάθεια της Ελληνικής κυβέρνησης για το Κυπριακό και τις τουρκικές προκλήσεις και απειλές απέναντι στην ασφάλεια και κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όπερ σημαίνει ότι σ’ ένα ταξίδι με ασφαλές περιβάλλον όπως της Κύπρου, κατάφερε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να δημιουργήσει τριβές με δυο πολύ σημαντικούς εταίρους και συμμάχους, την Κύπρο και το Ισραήλ. Τελευταία αρνητική εξέλιξη, η ανάκληση της απόφασης διορισμού της νέας Πρέσβεως στην Λευκωσία, με αποτέλεσμα η Ελληνική Πρεσβεία στην Κύπρο να είναι ακέφαλη αυτή τη στιγμή σε μια δύσκολη χρονική συγκυρία.

Τα τρία ταξίδια σε Παρίσι, Βερολίνο και Χάγη που ήταν απροετοίμαστα, χωρίς ατζέντα και χωρίς τον Υπουργό Εξωτερικών, μάλλον σαν ταξίδια διαπιστευτηρίων στην ηγεσία της ΕΕ ήταν, παρά ουσίας.  Με τον Macron έγινε επιτυχία η δήλωση εναντίον της Τουρκίας και οι στυλιστικές επιλογές της συζύγου του Πρωθυπουργού. Με την Merkel κυριάρχησε η πράσινη ανάπτυξη κι ένα πράσινο επενδυτικό έργο που έμεινε στα χαρτιά γιατί η Γερμανία τα ήθελε όλα. Όσον αφορά την επίσκεψη στην Ολλανδία, έμεινε στις φωτογραφίες από ένα πανεπιστήμιο και φυσικά την έκκληση στον Rutte για ολλανδικές επενδύσεις στην Ελλάδα.

Το ταξίδι στην Αμερική του Έλληνα Πρωθυπουργού που έγινε στη Νέα Υόρκη για την Γενική Συνέλευση τον Σεπτέμβριο, πολυδιαφημίστηκε για μια συνάντηση για τσάι και συμπάθεια μετά συζύγων με τον Αμερικανό Πρόεδρο που όμως δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Αλλά και στις λίγες μέρες που έμεινε εκεί ο Έλληνας Πρωθυπουργός, κατάφερε να εκνευρίσει και τον Πρόεδρο της Σερβίας Aleksandar Vucic, σημαντικό εταίρο της Ελλάδας στα Βαλκάνια, καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης, συναντήθηκε επίσημα με τον Πρόεδρο του Κοσσυφοπεδίου Hashim Thaci, πρόεδρο μιας χώρας που δεν έχει αναγνωρίσει η Ελλάδα, ενώ το ραντεβού με τον Vucic, κλείστηκε μετά από επισήμανση δημοσιογράφων ότι ενδεχομένως να δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο.

Στη συνάντηση με τον Τούρκο Πρόεδρο Recep Tayyip Erdogan, ο Έλληνας Πρωθυπουργός «ξέχασε» να αναφερθεί στα θέματα που του είχε επισημάνει ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης. Όπως σχολιάστηκε μετά τη συνάντηση, του δώσαμε 6 θέματα και μίλησε για μισό, μεγαλώνοντας τον εκνευρισμό της κυπριακής πλευράς για την ελληνική κυβέρνηση.

Ναι είχαν δίκιο οι κυβερνητικοί παράγοντες της Ελλάδας, ότι η Ελλάδα άλλαξε. Πράγματι άλλαξε μέσα σε 100 μέρες η εξωτερική πολιτική της χώρας. Δυστυχώς με αυτές τις διπλωματικές «επιτυχίες» η Ελλάδα δείχνει να μην έχει ατζέντα, να χάνει την αξιοπιστία της στο εξωτερικό, να ακολουθεί κι όχι να παίρνει πρωτοβουλίες, χάνοντας πολύτιμο διπλωματικό και πολιτικό κεφάλαιο.

Δυστυχώς για την Κυβέρνηση οι πρώτες 100 μέρες της κυβέρνησης Τσίπρα με τον Νίκο Κοτζιά στο Υπουργείο Εξωτερικών, ανέδειξαν την Ελλάδα ως αυτόφωτη χώρα στην ΕΕ. Κανείς στις Βρυξέλλες δεν ξέχασε την αντίδραση του Νίκου Κοτζιά στην απόφαση ερήμην της Ελλάδας για τις κυρώσεις στη Ρωσία. Ούτε οι Κύπριοι μπορούν να ξεχάσουν τις αλλαγές που έφερε στις εγγυήσεις και την ασφάλεια από την επίσκεψη του στον ΟΗΕ τον Απρίλιο του 2015 διαμορφώνοντας ένα νέο τοπίο στην επίλυση του κυπριακού. Ούτε οι Αμερικανοί μπορούν να ξεχάσουν ποιος δούλεψε για την επανεκκίνηση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων που βρίσκονται στο καλύτερο τους σημείο. Ούτε η Βουλγαρία μπορεί να ξεχάσει την διευθέτηση των διαφορών της με την Ελλάδα, δημιουργώντας μια συμμαχία ιδιαίτερα σημαντική στην περιοχή των Βαλκανίων. Ούτε το Εβραϊκό λόμπι μπορεί να ξεχάσει τον Νίκο Κοτζιά και την κυβέρνηση Τσίπρα που συνέδραμε τα μέγιστα σε δύσκολες στιγμές την ελληνική κυβέρνηση και έθεσε τις βάσεις για τη συμμαχία Ελλάδας Ισραήλ. Κι όλα αυτά πριν καν συμπληρωθούν οι πρώτες 100 μέρες.

Είναι αλήθεια ότι είναι νωρίς για να βγάλει κανείς συμπεράσματα για την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Όμως τα πρώτα δείγματα είναι ανησυχητικά για την Ελλάδα, σε μια περίοδο σημαντικών αλλαγών στον ζωτικό της γεωγραφικό χώρο. Η απάθεια που χαρακτηρίζει την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, μπορεί να αποβεί επικίνδυνη αν όχι μοιραία./ibna