Μεταξύ απάθειας και αμηχανίας στα εξωτερικά θέματα

Μεταξύ απάθειας και αμηχανίας στα εξωτερικά θέματα

Μεταξύ απάθειας και αμηχανίας κινείται η κυβέρνηση στα θέματα εξωτερικής πολιτικής ενώ παρακολουθεί με “ανησυχία” τις κινήσεις της Τουρκίας στην Συρία.

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αποφύγει ακόμη και να χρησιμοποιήσει την λέξη “εισβολή” για τα τουρκικά στρατεύματα στην Συρία. Η ελληνική κυβέρνηση ακόμη δεν ξεκαθαρίζει αν θεωρεί την εισβολή παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάνης. Το επιχείρημα ότι ήταν αστυνομικού τύπου επιχείρηση φυσικά δεν στέκει αφού ο Recep Tayyip Erdogan το ξεκαθάρισε ότι “όπως και στην Κύπρο, όπου μπαίνει τουρκική σημαία δεν φεύγει”.

Ο Tayyip Erdogan είχε μιλήσει για αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης όταν είχε έλθει στην χώρα μας τον Δεκέμβριο του 2017 και είχε τότε εισπράξει απάντηση και από τον πρωθυπουργό και από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η ελληνική κυβέρνηση τώρα πάντως δεν αντιδρά αν και φοβάται τις επόμενες κινήσεις της Τουρκίας. Σύμφωνα με πληροφορίες στο επιτελείο του Μεγάρου Μαξίμου έχει τεθεί ως υποθετικό σενάριο ότι όταν ο Erdogan καθαρίσει με την Συρία θα στραφεί στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Ελλάδα θα πρέπει να περιμένει αμφισβήτηση στην περιοχή του Καστελόριζου. Το μέχρι που θα φθάσει θα εξαρτηθεί από τις κινήσεις της ελληνικής πλευράς.

Έμπειρο περί τα εξωτερικά στέλεχος της ΝΔ εκτιμά ότι το πλέον βέβαιο είναι ότι θα κάνει σεισμογραφικές έρευνες αν και δεν θα φθάσει να κάνει δοκιμαστικές γεωτρήσεις. Θα συντηρεί όμως την ένταση και την αμφισβήτηση και θα εγγράφει υποθήκες για το εγγύς ή απώτερο μέλλον. Το ίδιο στέλεχος έλεγε ότι από μία γκάμα κινήσεων που έχει στην διάθεσή της η ελληνική κυβέρνηση δεν αξιοποιεί καμία δυνατότητα. Ο μισός στόλος είναι αραγμένος στον Πόρο αντί να είναι στο Αιγαίο. Έτερος βουλευτής με αυξημένη ευαισθησία έλεγε ειρωνικά ότι “τώρα η κοινωνία ασχολείται με τον Τζόκερ, οπότε δεν έχει χρόνο για θέματα όπως η τουρκική προκλητικότητα”.

Στο ερώτημα πάντως ποιος κάνει εξωτερική πολιτική το υπουργείο Εξωτερικών ή το επιτελικό κράτος του Μαξίμου ακόμη και οι πιο έμπειροι σηκώνουν τα χέρια. Το βέβαιο είναι ότι ο υπουργός Εξωτερικών είναι αποδυναμωμένος αν όχι και απαξιωμένος από το πρωθυπουργικό περιβάλλον.

Η στάση έναντι της Τουρκίας μπορεί να εκληφθεί και ως συνέχεια της στάσης στο Μακεδονικό, όπου η ελληνική πλευρά και πάλι παρακολουθεί τις εξελίξεις να τις διαμορφώνει η Γαλλία με το βέτο στην ενταξιακή προοπτική της Βόρειας Μακεδονίας και της Αλβανίας και η Ιταλία που ρίχνει γέφυρες προς τις δύο χώρες επιχειρώντας να επαναφέρει το ζήτημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο μεν θέμα της Τουρκίας η ελληνική κυβέρνηση διατηρεί μία φοβική στάση και προσπαθεί να μην δυσαρεστήσει τον Erdogan και ανοίξει τις μεταναστευτικές ροές. Στο δε Μακεδονικό η κυβέρνηση δεν έχει στρατηγική, διαθέτει όμως τακτική να μην δυσαρεστήσει τους “ελληναράδες του κόμματος”. Κάπως έτσι η απραξία μετατρέπεται σε δόγμα της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης./ibna