Το μεταναστευτικό ως case study της κυβερνητικής ανεπάρκειας 

Το μεταναστευτικό ως case study της κυβερνητικής ανεπάρκειας 

Τρεις μήνες δεν είναι αρκετοί για να κριθεί μία νέα κυβέρνηση ωστόσο είναι επαρκής χρόνος για για να βγουν τα πρώτα συμπεράσματα και το προσφυγικό-μεταναστευτικό αποτελεί case study για την λειτουργία της κυβέρνησης.

Η παρούσα κυβέρνηση πρόβαλε μετ επιτάσεως και σε συνεργασία με τον θηριώδη outcoursing επικοινωνιακό μηχανισμό που της έχουν διαθέσει τα φίλια μέσα ήδη από την εποχή που ήταν στην αντιπολίτευση, ότι δεν είναι σαν τους προηγούμενους “ιδεοληπτικούς, την πιο αποτυχημένη και επικίνδυνη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης”, αλλά έχει σχέδιο “ξέρει τι θέλει και πως να το πετύχει”. 

Παρόμοιες δηλώσεις είναι εκ του ασφαλούς αφού ξέρει πως ότι και να γίνει διαθέτει περίοδο χάριτος. Ωστόσο είναι κάποια ζητήματα στα οποία δεν υπάρχει η πολυτέλεια του χρόνου. Τρεις μήνες τώρα η κυβέρνηση παρακολουθεί τις μεταναστευτικές -όπως η ίδια τις βάπτισε- ροές να αυξάνονται και τα νησιά να γεμίζουν. Στην Μόρια οι πρόσφυγες από 5.600 πλησιάζουν τους 13.000 και τον Σεπτέμβριο πέρασαν τα θαλάσσια σύνορα  περί τους 10.500 κάνοντας ρεκόρ τριετίας.

Μέχρι στιγμής η κυβέρνηση έκανε ένα ΚΥΣΕΑ και ένα υπουργικό συμβούλιο για να δείξει κινητικότητα για το θέμα αλλά αποτέλεσμα δεν υπήρξε. Όλο της το σχέδιο είναι να αυστηροποιήσει τις διαδικασίες παραμονής και χορήγησης ασύλου, δηλαδή να κάνει τον βίο βίωτο, περισσότερο από ότι ήδη είναι, στους κατατρεγμένους που φθάνουν στην Ελλάδα έτσι ώστε να σταλεί το μήνυμα στις χώρες αφετηρίας και να μη ξεκινούν. Αυτό όμως απαιτεί χρόνο και μέχρι τότε κινδυνεύει να τις ξεμείνουν καμία εκατοστή χιλιάδες “μετανάστες” στο ελληνικό έδαφος και μην ξέρει τι να τους κάνει.

Μπορεί στην αντιμετώπιση του προβλήματος να τα έκανε θάλασσα, στην επικοινωνιακή διαχείριση όμως τα πηγαίνει καλά. Ο Μάκης Βορίδης δηλώνει ότι “όποιος εισέρχεται παράνομα δεν δικαιούται ανθρωπιστικής μεταχείρισης” και τα υπόλοιπα στελέχη και φίλια ΜΜΕ εν χορώ ανασύρουν τις προ πενταετίας σχεδόν δηλώσεις της Τασίας Χριστοδουλοπούλου. Η Όλγα Κεφαλογιάννη που αφού έμεινε εκτός κυβέρνησης προσπαθεί να μπει στην επόμενη, διατυμπανίζει ότι στο μεταναστευτικό οι ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι τεράστιες κι ας είχαν σταματήσει οι ροές ήδη πριν από τρία χρόνια, μέχρι τον Ιούλιο που ανέλαβε η παρούσα κυβέρνηση. Είναι προφανές ότι ο ο Ερντογάν κάνει το παιχνίδι του, αλλά για την κυβέρνηση φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ. Απευθύνονται στο σκληρό δεξιό έως ακροδεξιό κοινό, εκείνο που θέλει απάνθρωπη αντιμετώπιση των κατατρεγμένων και επιθέσεις στην αριστερά. Το ίδιο κοινό είναι.

Τα πρώτα δείγματα ανετοιμότητας και ανεπάρκειας της κυβέρνησης είχαν φανεί νωρίτερα, όταν η Σαμοθράκη έμεινε περίπου μία εβδομάδα το 15αυγουστο αποκλεισμένη χωρίς πλοίο. Τα δύο πλοία του επιχειρηματία Μανούση, παλιού γνώριμου των γαλάζιων στελεχών, χάλασαν ταυτόχρονα και η κυβέρνηση απλώς μετρούσε τις ημέρες να περνούν. Αν σε κάτι έδειξε επάρκεια ήταν στη παρέμβαση στα φιλικά της Μέσα Ενημέρωσης ώστε να κρατήσουν χαμηλά το θέμα. 

Αλλά και με την κατάρρευση της Thomas Cook δεν τα πήγαν καλύτερα. Οι περιγραφές από τα στελέχη που συμμετείχαν στην περίφημη διυπουργική σύσκεψη είναι κωμικοτραγικές. Τα στελέχη συγκεντρώθηκαν χωρίς προεργασία και απλώς κοιτούσαν ο ένας τον άλλο και ρωτούσαν αν υπάρχει καμιά ιδέα για το πώς θα αντιμετωπιστεί το θέμα. Και πάλι όμως τα φιλικά ΜΜΕ την ξελάσπωσαν. 

Στα πιο σοβαρά, αποδείχθηκε ότι η απουσία αναφορών στα θέματα εξωτερικής πολιτικής στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης και στην παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ΔΕΘ, τελικά οφειλόταν στο ότι δεν διαθέτει επεξεργασμένο πλαίσιο εξωτερικής πολιτικής. Στο πεδίο των ελληνοτουρκικών η πολιτική κατευνασμού έχει σαν αποτέλεσμα να αποθρασυνθεί ακόμη περισσότερο -ναι κι όμως γίνεται-, η Τουρκία να δεσμεύει με Navtex για πρώτη φορά σχεδόν έναν ολόκληρο μήνα την καρδιά του Αιγαίου και τα τουρκικά drones να πετούν πάνω από τα ελληνικά πολεμικά. Μετά από τρεις μήνες ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε την επανεκκίνηση με “τις προσωπικές σχέσεις με τον Ερντογάν στις οποίες πιστεύει”. Προφανώς νομίζει ότι θα πετύχει στο προσωπικό επίπεδο με τον Ερντογάν ότι δεν πέτυχε ο Κώστας Καραμανλής, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Αλέξης Τσίπρας. Ίσως κάνει εμπόριο μαζί του.

Συνολικότερα, σταδιακά αναδεικνύονται και τα προβλήματα που δημιούργησε το επιτελικό κράτος. Μία παράλληλη δομή διακυβέρνησης που αποτελείται από τοποτηρητές του Μεγάρου Μαξίμου και λειτουργεί δίπλα στον μηχανισμό των 51 υπουργών και υφυπουργών -εκ των οποίων οι 22 εξωκοινοβουλευτικοί-, δημιουργεί δυσλειτουργίες και τριβές. Τελικά κυβερνά το διευρυμένο περιβάλλον του Μεγάρου Μαξίμου με τους πολλούς επικοινωνιακούς συμβούλους που αρχίζουν και έχουν προστριβές μεταξύ τους./ibna