Τα στοιχήματα των μεγάλων ενόψει των εκλογών

Τα στοιχήματα των μεγάλων ενόψει των εκλογών

Τα στοιχήματά τους που προσδιορίζουν και την αντίστοιχη προεκλογική καμπάνια βάζουν τα δύο μεγαλύτερα κόμματα ενόψει των εθνικών εκλογών της 7ης Ιουλίου.

Του Σπύρου Γκουτζάνη

Η μεν ΝΔ που είναι επάνω στο κύμμα της πολιτικής αλλαγής εκ των πραγμάτων ξεκινά με το προβάδισμα των 9,35 μονάδων έναντι του ΣΥΡΙΖΑ. Η βάση της είναι το 33,11% των ευρωεκλογών. Στόχος του Κυριάκου Μητσοτάκη που τον περιέγραψε λέγοντας “θέλουμε την Ελλάδα αυτοδύναμη”, είναι η αυτοδυναμία. Χρειάζεται ανάλογα με τις υπόλοιπες παραμέτρους του εκλογικού συστήματος να αυξήσει την δύναμή της από 36,5% και πάνω. Καθώς η συσπείρωσή της είναι ήδη υψηλή η φυσική δεξαμενή είναι οι αναποφάσιστοι καθώς ένα τμήμα τους πηγαίνει πάντα με το νικητή. Είναι όμως και τα κόμματα στα δεξιά της, το νεοπαγές κόμμα του Κυριάκου Βελόπουλου, που απέσπασε 4,5% στις ευρωεκλογές και η Χρυσή Αυγή που για εσωτερικούς λόγους αλλά και γιατί έχασε την δυναμική της εμφανίζει σημάδια διάλυσης. Επιπλέον τα υπόλοιπα του Ποταμιού που είναι νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης. Φυσικά ένα κόμμα εξουσίας στοχεύει παντού αλλά οι πολιτικές εκτιμήσεις λένε ότι δύσκολα θα αλιεύσει από το ΚΙΝΑΛ μετά τις κινήσεις της Φώφης Γεννηματά, την συνταξιοδότηση του Βαγγέλη Βενιζέλου και την ενεργοποίηση στελεχών από την ιστορία του ΠΑΣΟΚ όπως ο Νίκος Χριστοδουλάκης και ο Πέτρος Ευθύμιου.

Στην Πειραιώς πάντως είναι χαρούμενοι, θεωρούν ότι ο πήχυς μπορεί να είναι το 40% και όχι απλώς καθαρή αυτοδυναμία αλλά και συντριπτική νίκη του αντιπάλου. Η τακτική του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι αυτή των χαμηλών τόνων. Είναι επάνω στο κύμα, αρκεί να ροκανίσει τον χρόνο μέχρι τις εκλογές για να πετύχει μία μεγάλη νίκη. Προς τούτο αρκεί να μην τρομάξει τους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους, και σηκωθούν να πάνε στην κάλπη, και να αφήσει το ρεύμα νίκης να προσελκύσει εκείνη την κατηγορία που την τελευταία στιγμή πηγαίνει πάντα με τον νικητή. Προς τούτο αν και το κλίμα στις κομματικές οργανώσεις το δίνουν οι δηλώσεις Αϊβαλιώτη και Σκαλούμπακα, η σύσταση είναι “υπομονή μέχρι τις εκλογές”.

Η στρατηγική της ΝΔ σχετίζεται και με την επόμενη ημέρα. Ο Κυριάκος Μητστοτάκης ο οποίος θα ξεκινήσει με ένα πρόγραμμα σοκ 100 πρώτων ημερών θέλει να έχει πράσσινο φως και λυμένα τα χέρια για να υλοποιήσει τις νεοφιλελεύθερες “μεταρρυθμίσεις του”. Ένας πεσμένος ΣΥΡΙΖΑ και αντίστοιχα κατακερματισμένος κεντροαριστερός χώρος, όπως στις δεκαετίες του 1950-60-70, είναι η ιδανική πολιτική συνθήκη για μία τετραετία απρόσκοπτης διακυβέρνησης.

Απαισιοδοξία και σκεπτικισμός στον ΣΥΡΙΖΑ

Στον ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Η προσδοκία της νίκης που ήταν ζωντανή μέχρι και το πρωινό των ευρωεκλογών, έχει εγκαταλείψει πλέον και τους πλέον αισιόδοξους ή “κουζουλούς”. Η απογοήτευση είναι διάχυτο τόσο στον ΣΥΡΙΖΑ όσο και στην Προοδευτική Συμμαχία που βλέπει την δυναμική της να μειώνεται λίγα μέτρα μετά την αφετηρία. Αν και ο Αλέξης Τσίπρας θα συνεχίσει μέχρι την τελευταία ημέρα να λέει ότι “και όμως γυρίζει και ότι το παιχνίδι είναι ανοικτό”, καταστρώνει στρατηγική για την επόμενη ημέρα ξεκινώντας από την ήττα. Στόχος είναι κατ αρχήν η συγκράτηση δυνάμεων του κόμματός του ώστε σε κάθε περίπτωση, ανεξαρτήτως των επιδόσεων των άλλων κομμάτων να είναι ο βασικός φορέας του έτερου πόλου στο πλαίσιο του νέου διπολισμού που όλα δείχνουν ότι θα αντικαταστήσει τον πάλαι ποτέ δικομματισμό. Κάπως έτσι με αφετηρία το 23,7% των ευρωεκλογών, ο πήχυς μπαίνει στο 25% με αισιόδοξες εκτιμήσεις, αν το άστρο του είναι ακόμη ζωντανό να φθάσει στο 27%-28%. Στο αρνητικό σενάριο της συνέχισης της πτώσης σε καμία περίπτωση να μην πέσει κάτω από 20%. Για τον ΣΥΡΙΖΑ φυσική δεξαμενή είναι επίσης οι αναποφάσιστοι και ακολούθως οι αριστεροί ψηφοφόροι που κατευθύνθηκαν στις ευρωεκλογές στο κόμμα του Γιάνη Βαρουφάκη. Για να ωθήσει τους αριστερόστροφους ψηφοφόρους να σηκωθούν από τον καναπέ ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να καταστήσει απτή την απειλή της νεοφιλελεύθερης δεξιάς που ενσαρκώνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Έτσι ενώ ο Μητσοτάκης κάνει πλέον μία προεκλογική καμπάνια χαμηλών τόνων, ο Αλέξης Τσίπρας είναι υποχρεωμένος να κινηθεί προς την αντίθετη κατεύθυνση υψώνοντας τους τόνους, προκαλώντας συνεχώς τον αντίπαλο και επισείωντας τους κινδύνους από την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού. Το επιχείρημα δεν στερείται βάσης, αλλά ο Αλέξης Τσίπρας έχει απέναντί του, πάντα το μπλοκ των συστημικών μέσων ενημέρωσης.

Το ανοικτό ερώτημα είναι αν την επομένη ο Αλέξης Τσίπρας θα διατηρήσει ένα κουρασμένο κόμμα που τέσσερα χρόνια δεν κατάφερε να δημιουργήσει ερείσματα στην κοινωνία, κάτι που περίτρανα φάνηκε στις αυτοδιοικητικές εκλογές ή εάν θα αποτολμήσει το εγχείρημα ενός νέου κόμματος. Σε κάθε περίπτωση τα στελέχη της Προοδευτικής Συμμαχίας θα συνεχίσουν την συμπόρευσή τους ενώ θα ανοίξει ο διάλογος με το υπό μετάλλαξη ΚΙΝΑΛ για την συγκρότηση του μεγάλου πόλου της κεντροαριστεράς ή της σοσιαλδημοκρατίας. Θα πρέπει βέβαια ο Νίκος Χριστοδουλάκης κυρίως αλλά και τα άλλα πρόσωπα να φτιάξουν ένα πρόγραμμα διακριτό από τις νεοφιλελεύθερες θέσεις που ακολουθεί μέχρι τώρα./ibna