Δισέλιδο πορτραίτο του Αλέξη Τσίπρα στη γαλλική Le Journal du Dimanche

Δισέλιδο πορτραίτο του Αλέξη Τσίπρα στη γαλλική Le Journal du Dimanche

Δισέλιδο πορτραίτο αφιέρωσε η γαλλική εφημερίδα Le Journal du Dimanche στο φύλλο της Κυριακής 5 Μαΐου 2019, με τίτλο: «Όπου Μεταμορφώσεις, ο Τσίπρας», το οποίο πραγματοποίησε η απεσταλμένη της εφημερίδας στην Αθήνα, Camille Neveux.

Στο άρθρο η γαλλίδα δημοσιογράφος συνομιλεί με πολιτικούς, αξιωματούχους, άτομα του στενού περιβάλλοντος του Αλέξη Τσίπρα αλλά και απλών ανθρώπων που σκιαγραφούν τον Έλληνα Πρωθυπουργό και το παρουσιάζει στο δισέλιδο άρθρο της.

Η Camille Neveux ξεκινά το πορτραίτο το Πρωθυπουργού από τον Εθνικό Κήπο. «Η σκηνή διαδραματίζεται στις αρχές Μαρτίου, στον Εθνικό Κήπο, δίπλα στην Ελληνική Βουλή, λίγα μόνο βήματα από το Πρωθυπουργικό Μέγαρο. Την μέρα αυτή, ο Αλέξης Τσίπρας καλεί τον Υπουργό Υποδομών και Μεταφορών, μηχανικό Χρήστος Σπίρτζη, να κάνουν ένα μικρό περίπατο, για να βάλουν την τελευταία πινελιά σε ένα φάκελο. «Περπατούσαμε συνομιλώντας, όταν συναντήσαμε τρεις εργαζόμενους, έναν  δημόσιο υπάλληλο, και δύο δικαιούχους ενός κοινωνικού προγράμματος, εκμυστηρεύεται ο Υπουργός. Ο Τσίπρας προτίμησε να μιλήσει μαζί τους επί 40 λεπτά για την προσωπική τους κατάσταση, το μισθό τους, τα σχέδιά τους για το μέλλον, αντί να μιλήσει για τα μέτρα μαζί μου! Αυτό δείχνει τον τρόπο που λειτουργεί, χωρίς να έχει ένα παραβάν από τζάμι γύρω του».

Μετά από τέσσερα χρόνια στην εξουσία, οι στενοί του συνεργάτες επιμένουν πως δεν άλλαξε. Ο Πρωθυπουργός, 44 ετών, συνεχίζει να καλλιεργεί ένα στυλ απλό, συνομιλώντας με τις ομάδες του μέσω sms, δεν αρνείται ποτέ να βγάλει φωτογραφία με τους υποστηρικτές του, ακόμα και όταν ταξιδεύει στο εξωτερικό.

«Έχει απλά κάποια περισσότερα άσπρα μαλλιά, χαμογελάει ο Χρήστος Σπίρτζης. Κράτησε την ίδια ευαισθησία και ενσυναίσθηση που είχε πριν την εκλογή του. Οι πολιτικοί του στόχοι, και αυτοί, έμειναν οι ίδιοι».

Ο αρχηγός της Κυβέρνησης, διατήρησε το διαμέρισμά του στη λαϊκή γειτονιά της Κυψέλης, για να μην μείνει μόνιμα στην πολυτέλεια του Μεγάρου του Μαξίμου. Η ταπεινή μπεζ πολυκατοικία του, η οποία στέκεται στην κορυφή ενός λαβύρινθου από μικρά δρομάκια φυλάσσεται από περιπολικά της αστυνομίας. «Μένει ακόμη εκεί, αν και δεν βρίσκεται εκεί όλο τον καιρό», αναφέρει ένας άντρας της ασφάλειάς του. Αποφεύγει τον κίτρινο τύπο, δίνοντας μόνο λίγες λεπτομέρειες για το που περνάει τις διακοπές του. Δέχεται απλά να φοράει μια γραβάτα μόνο όταν το πρωτόκολλο το επιβάλει, γιατί μισεί αυτό το αξεσουάρ.

Στην πραγματικότητα, ο Αλέξης Τσίπρας μεταμορφώθηκε όπως και η ίδια του η χώρα. Βγαίνοντας τον Αύγουστο του 2018, από το τρίτο μνημόνιο διεθνούς βοήθειας, και από την εποπτεία των πιστωτών της (Ευρωπαϊκή Ένωση και ΔΝΤ), η Ελλάδα γύρισε σελίδα στα 8 χρόνια οικονομικό χάος. Η ανεργία, η οποία κορυφώθηκε στo 25% το 2015, υποχώρησε στο 19% το 2018, η ανάπτυξη, η οποία βούτηξε στο -7% το 2012, ξεπέρασε το 2% πέρυσι, καλύτερα από την ευρωζώνη. Η Αθήνα ξανάρχισε να λαμβάνει χρήματα από τις αγορές τον Ιανουάριο. Στην πρωτεύουσα δεκάδες καφενεία και ξενοδοχεία φυτρώνουν, παίρνοντας τη θέση των γκρίζων πολυκατοικιών που ήταν καλυμμένες  με γκράφιτι. «Οι ξένες επενδύσεις αυξάνονται και νέες μΜΕ ιδρύονται, αντικαθιστώντας αυτές που έκλεισαν», χαιρετίζει η Βουλευτής Αννέτα Καββαδία.

Στο τιμόνι αυτής της μεταμόρφωσης  βρίσκεται η μόνη κυβέρνηση που διήρκησε περισσότερο, μετά τη δεκαετία του ’80: η κυβέρνηση της ριζοσπαστικής αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ, με αρχηγό τον Αλέξη Τσίπρα. «Ανέλαβε τεράστιες προκλήσεις όπως κανένας αρχηγός σε τόσο λίγο χρόνο, διαβεβαιώνει ο Λευτέρης Κρέτσος, Υφυπουργός Ψηφιακής Πολιτικής. Έδωσε ξανά την ελευθερία και την κυριαρχία στην Ελλάδα. Η Ιστορία θα τον θυμάται ως κάποιον που είχε τα κότσια να δώσει τη μάχη.» Οι πιο ηλικιωμένοι βρίσκουν ομοιότητα με τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Ιδρυτή του Ελληνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΠΑΣΟΚ), μια ιδρυτική προσωπικότητα της χώρας. «Έγινε [ο Αλέξης Τσίπρας] ένας αρχηγός Κράτους», δηλώνει κάνοντας τον απολογισμό ο Γιώργος Κατρούγκαλος Υπουργός Εξωτερικών.

Ακόμη και οι ευρωπαίοι ομόλογοί του, οι οποίοι υποδέχτηκαν «τον κόκκινο Αλέξη», στις πρώτες συναντήσεις στις Βρυξέλλες, με μια επιφύλαξη αναμειγμένη με φόβο και περιφρόνηση, σήμερα,  επαινούν τα αποτελέσματά του.

«Προερχόμενος από μία αριστερά, η οποία θεωρείται ορισμένες φορές ως λαϊκιστική, μεταμορφώθηκε και υλοποίησε αυτό που δεν έκανε ποτέ ένας έλληνας πρωθυπουργός, και γι’ αυτό αξίζει τον σεβασμό», εκμυστηρεύεται ο Pierre Moscovici, Ευρωπαίος  Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, με τον οποίο έχει κτίσει σχέσεις φιλίας.

«Κανείς δεν μπορεί πια να μας πει ότι δεν σεβαστήκαμε τις δεσμεύσεις μας, επιχαίρει ο Γιάννης Μπουρνούς, 39 ετών, Σύμβουλος για διεθνή θέματα, του Πρωθυπουργού, ο οποίος είναι στο πλάι του, εδώ και 21 χρόνια. «Κανείς δεν μας αποκαλεί πια ανεύθυνους».

Η πιο αξιοσημείωτη εξέλιξη, αφορά την σχέση του με την Γερμανίδα Καγκελάριο. Πόσο μακριά φαίνεται τώρα η εποχή που στις βουλευτικές εκλογές φώναζε το σύνθημα «Go Back Mrs Merkel!». «Υπήρχε μια ψυχρότητα στις σχέσεις τους στην αρχή, αλλά ο Αλέξης κέρδισε σε εμπειρία και ο τόνος άλλαξε», αποκρυπτογραφεί ο Γιώργος Κατρούγκαλος.

«Με την Merkel πέρασε τις εξετάσεις του και επέδειξε σοβαρότητα, επιβεβαιώνει ο πρώην Πρόεδρος Francois Hollande, ο οποίος διατηρεί με τον Τσίπρα μια ιδιαίτερη σχέση, η οποία δέθηκε τις μέρες και τις νύχτες που ακολούθησαν το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015. Όταν εκλέχθηκε του είπα: «Μην πιστεύεις ότι θα μπεις σε μια εχθρική Ευρώπη και μην τοποθετείσαι ως περιθωριακός. Αλλά μην πιστεύεις ότι θα έχεις υποστήριξη, επειδή κέρδισες, ιδίως με την Angela Merkel. Aν θέλεις να σε βοηθήσω, βοήθησέ μας για να σε βοηθήσουμε»».

Οι συμβουλές φαίνεται πως απέφεραν καρπούς. Στην τελευταία τους συνάντηση, η συντηρητική καγκελάριος ευχαρίστησε τον Πρωθυπουργό, διότι δέχτηκε τον Μάρτιο του 2016 τη Συμφωνία για το μεταναστευτικό  μεταξύ της Ε.Ε. και της Τουρκίας, ενώ εκείνη βρισκόταν σε δύσκολη θέση εκείνη τη στιγμή, στο εσωτερικό της. «Αλέξη με έσωσες», του ψιθύρισε, σύμφωνα με ένα μάρτυρα της σκηνής αυτής.

Αυτή η απροσδόκητη αύρα ξεπερνά τα σύνορα της Γηραιάς Ηπείρου. Το Νοέμβριο του 2016, για πρώτη φορά εδώ και μήνες, τα βλέμματα στράφηκαν προς την Αθήνα, όχι όμως για να δουν την πλατεία Συντάγματος πνιγμένη από τις μολότοφ, αλλά για να παρακολουθήσουν τον Αμερικανό Πρόεδρο Barack Obama, να εκφωνεί την αποχαιρετιστήρια ομιλία του για τη «Δημοκρατία».

Καλύτερα: στα μέσα Δεκεμβρίου του 2018, ο Αλέξης Τσίπρας και ο «Μακεδόνας» ομόλογός του, προτείνονται για το διάσημο βραβείο Νόμπελ της Ειρήνης, από μια πρώην νομπελίστα από την Τυνησία! Οι δύο ηγέτες, υπέγραψαν έξι μήνες νωρίτερα, τη Συμφωνία των Πρεσπών επιτρέποντας στην πΓΔΜ να ονομάζεται «Βόρεια Μακεδονία». Το κείμενο επικυρώθηκε τον Ιανουάριο από τα δύο Κοινοβούλια, βάζοντας τέλος σε μια παλιά διαμάχη τριών δεκαετιών, κάνοντας έτσι άρση του ελληνικού βέτο για την ένταξη της «Μακεδονίας» στο ΝΑΤΟ αλλά και την προσέγγιση με την Ε.Ε. «Αν ο Αλέξης έβλεπε μόνο τις επόμενες εκλογές, αυτή η συμφωνία δεν θα είχε γίνει, διότι υπήρξε μια αρνητική επίπτωση στη δημοτικότητα της κυβέρνησης, σχολιάζει ο Γιώργος Κατρούγκαλος. Αλλά προτίμησε το γενικό συμφέρον και την σταθερότητα της περιοχής.» Μία περιοχή που αγκαλιάζει την Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια, όπου ο ευτυχής υποψήφιος θέλει από εδώ και πέρα να ακουστεί η φωνή του…

Ο Άνθρωπος με τα τρία πρόσωπα

Τίποτα δεν προμήνυε ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει μια τέτοια μετάλλαξη. Γεννημένος το 1974 σε μια αστική οικογένεια μικρών επιχειρηματιών στο κλάδο τον κατασκευαστικό, λίγες μέρες μετά την πτώση του καθεστώτος των Συνταγματαρχών, ο νέος άνδρας ξεκινά να μοιράζει φυλλάδια ήδη από το Λύκειο, στην αθηναϊκή γειτονιά των Αμπελοκήπων. Συναντά εκεί την μελλοντική του σύντροφο, Περιστέρα Μπατζιάνα (Μπέτυ), η οποία θα γίνει η μητέρα των δύο παιδιών του, Παύλου (9 ετών) και Ορφέα –Ερνέστο (7 ετών), ο οποίος ονομάστηκε έτσι προς τιμή του  Che Guevara. Αυτή ήταν που τον έπεισε να πάει στην Κομμουνιστική Νεολαία, πριν αυτός ο φαν της μοτοσυκλέτας αγκαλιάσει τις φοιτητικές εξεγέρσεις του Πολυτεχνείου της Αθήνας. Αυτός ο λαϊκός ακτιβιστής θα γίνει επικεφαλής της νεολαίας του Συνασπισμού, πριν φτιάξει προοδευτικά το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ,  τον συνασπισμό των μικρών κομμάτων της αριστεράς και της ακροαριστεράς, του οποίου θα ηγηθεί το 2008. Εντωμεταξύ, ο νέος πτυχιούχος δουλεύει ως μηχανικός κυρίως στην πατρική του εταιρία. Εκλέγεται βουλευτής το 2009, μια χρονιά όπου το κόμμα λαμβάνει μόλις το 4,6% των ψήφων στη Βουλή. Ένα αποτέλεσμα το οποίο θα πολλαπλασιαστεί επί έξι το 2012, λαμβάνοντας το 27% των ψήφων – και τη θέση του πρώτου κόμματος της αντιπολίτευσης.

Ο κόσμος ανακαλύπτει τότε ένα φρέσκο και χαρισματικό ηγέτη, ο οποίος εκφράζεται στα αγγλικά με έντονη προφορά. Η γνωστή δημοσιογράφος του CNN Christiane Amanpour τον περιγράφει ως έναν νέο άντρα «σέξι», ο οποίος μοιάζει «λίγο στον Antonio Banderas». Ο Τσίπρας γίνεται ο «σέξι Αλέξης». «Ήταν ανέκαθεν ένας εξαίρετος ρήτορας, με μία σκηνική παρουσία, από το βήμα του ομιλητή, υπογραμμίζει ένας καλός γνώστης της ελληνικής πολιτικής. Έχει ενσυναίσθηση και είναι ανοιχτός, ούτε τραχύς ούτε ντροπαλός.» Με αποτέλεσμα ο «Lula της Αθήνας» να κερδίσει τις εκλογές στις 25 Ιανουαρίου 2015. «Τέλος στον τρόμο και στον εκβιασμό», υπόσχεται στους συμπολίτες του. Η Ελλάδα δεν θα δεχτεί πια εντολές και ειδικά εντολές μέσω email.»

Έξι μήνες αργότερα, το δημοψήφισμα για το σχέδιο συμφωνίας που προτάθηκε από τους πιστωτές λαμβάνει λίγο πάνω από το 61% του «όχι», βυθίζοντας την Ευρώπη στην άβυσσο της αβεβαιότητας, μεταξύ των ελέγχων κεφαλαίων, του κλεισίματος των τραπεζών και την απειλή για GREXIT. Ώσπου ο Πρωθυπουργός δέχτηκε τελικά ένα τρίτο μνημόνιο, και μπόρεσε να επανεκλεγεί για να το εφαρμόσει. «Ο Τσίπρας 1 έφθασε με τον Γιάνη Βαρουφάκη, ο οποίος αμφισβητώντας το πρόγραμμα διάσωσης, παρά λίγο να ρίξει την Ελλάδα στον τοίχο, αναφέρει ο Pierre Moscovici. Αλλά, υπήρχε ήδη Τσίπρας 2 στον Τσίπρα 1: Ο Αλέξης είχε καταλάβει ότι οι Έλληνες ήθελαν να μείνουν στην Ευρώπη και είχε ήδη ξεκινήσει να διαπραγματεύεται ένα τρίτο μνημόνιο. Ο Τσίπρας 3 είναι σήμερα ένας πολιτικός αρχηγός, ο οποίος θέλει να επενδύσει στο χρόνο.»

Για τον πρώην επαναστάτη το μυθιστόρημα εκμάθησης έχει πια τελειώσει. Για κάποιους η δύσκολη άσκηση εξουσίας του πρόσθεσε βάρος και τον ηρέμησε, ενώ για άλλους τον έκανε πιο ψυχρό. Στην Αθήνα, τον αποκαλούν με το «γλυκόπικρο» παρατσούκλι, ο «Βασιλιάς της κωλοτούμπας».

«Μια αριστερή διαχείριση περιλαμβάνει τη σύγκρουση και την διάσπαση αλλά και τον συμβιβασμό. Παραδεχότανε από το 2015, στο βιογράφο του τον Δημήτρη Δεληολάνη. «Δεν μπορείς ούτε να μαλώνεις με όλο τον κόσμο ούτε να κάνεις υποχωρήσεις στον καθένα». Η σύντροφός του είχε υποσχεθεί ότι θα τον παρατούσε αν υποχωρούσε στους δανειστές της χώρας. Όμως, «η κόκκινη Μπέτυ» είναι  ακόμη εδώ. Αρχές του 2018, δήλωσε στην καθημερινή αυτοδιαχειριζόμενη αριστερή εφημερίδα, την Εφημερίδα των Συντακτών, ότι είναι «περήφανη» από την σύγκρουση που έκανε η Ελλάδα την θυελλώδη χρονιά του 2015. Και τελικά μετανιώνει μόνο για ένα πράγμα: για το ότι δεν μπόρεσε να συναντήσει τον Fidel Castro πριν το θάνατό του…

..«μετά από 6 μήνες εξουσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάλαβε ότι θέλοντας να αναποδογυρίσει το τραπέζι, το κόμμα θα τελείωνε κάτω από το τραπέζι», αναφέρει ένας ανεπίσημος σύμβουλος του Τσίπρα. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι μάλλον ικανοποιημένος που τελείωσε με ένα δύσκολο μνημόνιο αλλά δεν υπάρχει κανένας κομπασμός ούτε από τον ίδιο αλλά ούτε και από το περιβάλλον του. Μπόρεσε να υλοποιήσει αυτό που υπεγράφη σε ένα κοινωνικό κλίμα, που δεν είναι ειρηνικό, αλλά παραιτημένο. Επωφελήθηκε όμως από ένα πράγμα: μέχρι το 2015, η αντιπολίτευση που διαδήλωνε στους δρόμους, ήταν ο ίδιος…»

Αλλά τώρα για πολλούς Έλληνες ο πρώην κουμουνιστής που στράφηκε στην οικονομία της αγοράς και δεν τήρησε τις δεσμεύσεις του. «Υπάρχουν τόσοι φτωχοί στους δρόμους, όσοι υπήρχαν και πριν», εκφράζει με λύπη ο Μάριος Γεροστάθης, πρώην ψυχολόγος που έγινε μπαρίστας, τον οποίο συναντήσαμε σε ένα συσσίτιο στην έξαρση τη κρίσης. Μια απογοήτευση, την οποία ο Τσίπρας θα μπορούσε να πληρώσει στις βουλευτικές εκλογές που είναι προγραμματισμένες για το Φθινόπωρο: ο ΣΥΡΙΖΑ φθάνει σήμερα, στο 26-28% της πρόθεση ψήφου, πίσω από το συντηρητικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο φθάνει το 30-36%. «Δεν έχει προδώσει, το αντίθετο, τον υποστηρίζει ο Francois Hollande. «Είναι η αριστερά που αναλαμβάνει τις ευθύνες της,  αυτή που παίρνει το ρίσκο να κυβερνήσει και να φθάσει σε συμβιβασμό. Κατάφερε να βγάλει την χώρα του από την εποπτεία που την δέσμευε. Δεν ξέρω αν θα επανεκλεγεί, ούτε αν οι έλληνες κατάλαβαν καλά πόσο γενναίος ήταν, αποφασιστικός και χρήσιμος. Αλλά στην Ευρώπη, θα τον θυμόμαστε για πολύ καιρό για αυτό που έκανε.

Από τον Che Guevara στο En Marche

Οι αξιωματικοί του – από τους οποίους τους περισσότερους τους έχει γνωρίσει στην κομμουνιστική νεολαία – είναι συχνά επιστρατευμένοι για να επαινούν τον κοινωνικό απολογισμό της κυβέρνησης εντοπίζοντας το φταίξιμο της λιτότητας στην Ε.Ε.. Στόχος: να ηρεμήσει το θυμό της μεσαίας τάξης, η οποία έχει αναλάβει το βάρος των νέων φόρων.

«Ψηφίσαμε τον Ιανουάριο μια αύξηση του 11% του κατώτατου μισθού, σήμερα είναι 650 ευρώ το μήνα, υπενθυμίζει ο Γιάννης Μπουρνούς. Η ιατρική ασφάλιση, καλύπτει πια όλο τον πληθυσμό, ενώ πριν 2 εκατομμύρια έλληνες δεν είχαν πρόσβαση στο νοσοκομείο. Καταφέραμε να μη μειώσουμε τις συντάξεις σε αντίθεση σε αυτό που μας ζητούσαν σε ευρωπαϊκό επίπεδο, και βελτιώσαμε την μάχη κατά της φοροδιαφυγής. Ο Λευτέρης Κρέτσος κάνει τον απολογισμό με μία μικρή πίκρα: «Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν, και θα θέλαμε να κάνουμε περισσότερα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πέτυχε να αντιστρέψει τον δρόμο της λιτότητας. Απλά τον γλύκανε.»

Το πολιτικό ζώο δεν μπορείς να το θάψεις τόσο γρήγορα. «Είναι τρομερός αρχηγός πολιτικής εκστρατείας, ένας άριστος στρατηγός που ελπίζει να κερδίσει στο νήμα», εκμυστηρεύεται ο Pierre Moscovici. Μέσα σε 4 χρόνια έκανε ένα νοικοκύρεμα στο εσωτερικό του κόμματος: οι τρεις βασικοί αντιδραστικοί – ο Υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης, η Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Υπουργός Περιβάλλοντος Παναγιώτης Λαφαζάνης – παραιτήθηκαν μετά το δημοψήφισμα και πριν υποβληθούν σε μια μεγάλη εκλογική ήττα. Από τότε η κοινοβουλευτική ομάδα και το κόμμα δεν έθεσαν ποτέ άλλη δυσκολία, υπογραμμίζει ένας παρατηρητής. Υπήρχε μια αναφορά στην «Ομάδα των 53», ως αντάρτες στο εσωτερικό, αλλά ποτέ δεν μάθαμε πραγματικά ποιοι είναι μέσα σε αυτή την ομάδα. Τα μόνα θέματα για τα οποία υπήρχαν διαφωνίες δεν ήταν τα οικονομικά, αλλά τα κοινωνικά όπως η απουσία μιας πολιτικής για την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών».

Εντωμεταξύ, ο Πρωθυπουργός είχε την εξυπνάδα να βοηθήσει να μεγαλώσει μια νέα γενιά που μπορεί να υιοθετήσει τα δικά του οράματα. Γύρω από τον βετεράνο Ιωάννη Δραγασάκη (72 ετών) φυτρώνει τώρα μια νέα φρουρά τριαντάρηδων και σαραντάρηδων, όπως η Εφη Αχτσιόγλου (34 ετών) ή ο Δημητρής Τζανακόπουλος (36 ετών) Εκπρόσωπος Τύπου της Κυβέρνησης. «Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι πως είναι ο μόνος που θέτει την πολιτική γραμμή και την υποστηρίζει στο δημόσιο λόγο», αναφέρει ένας από το περιβάλλον του. Δεν υπάρχουν άλλοι υπουργοί που παράγουν φως: Ο Τσίπρας είναι αυτός που τους φωτίζει.»

Μια πολιτική γραμμή την οποία αποδέχεται χωρίς κόμπλεξ μέχρι το σημείο να ονειρεύεται ότι θα γίνει αρχηγός ενός νέου πόλου της αριστεράς στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Μπροστά στο Βολιβιανό Πρόεδρο Evo Morales, στα μέσα Μαρτίου, την περιέγραψε ως «μια αριστερά, μιας κυβέρνησης του 21ου αιώνα» η οποία διαθέτει «έναν επαναστατικό ρεαλισμό». Οι μεν λένε ούτε σοσιαλδημοκρατική, ούτε σοσιαλιστική, δύο επίθετα που εκλαμβάνονται ακόμη ως βρισιές, αλλά «προερχόμενη από μεσαίες και λαϊκές κοινωνικές τάξεις, και προσθέτουν οι άλλοι «προοδευτική». Ένα ρεύμα το οποίο θα περιελάμβανε στην Ευρωβουλή και το ριζοσπαστικό κόμμα των Podemos – οι γέφυρες κόπηκαν με τον Jean – Luc Melenchon για τον οποίο ο Τσίπρας παραδόθηκε στα κανόνια του φιλελευθερισμού – μέχρι τους Πράσινους και την κεντροαριστερά. «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα την ευρείας αριστεράς και δεν θέλει να γίνει κάτι άλλο, επιβεβαιώνει η Βουλευτής Αφροδίτη Θεοπεφτάτου. «Σχεδιάζει ένα πρωτότυπο απ’ αυτό που μπορεί να γίνει η αριστερά του αύριο,» αναγνωρίζει ο Pierre Moscovici.

Μέχρι και να ιδρύσει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ένα συνασπισμό με το κόμμα του La Republique en Marche; Το ανάρμοστο ερώτημα δεν προκαλεί ξάφνιασμα στους ανθρώπους του στενού περιβάλλοντός του. «Θα ήταν δυνατόν σε ένα πλαίσιο ενός προγράμματος για μια Ευρώπη χωρίς ανισότητες» λέει ο Υπουργός Σπίρτζης, ο οποίος θέλει να μπουν εμπόδια στην ακροδεξιά. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα εδρεύει σε μιαν άλλη ομάδα από το La Republique en Marche, αλλά είμαστε έτοιμοι να συνεργαστούμε με τον Emmanuel Macron αν υποστηρίζει έναν προοδευτικό πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, και όχι σαν τον  Γερμανό συντηρητικό Manfred Weber, που είναι σήμερα υποψήφιος» επιβεβαιώνει ο Γιάννης Μπουρνούς. Από τα χρόνια του Che Guevara, στις διαπραγματεύσεις με τους ευρωπαίους εταίρους, ο Αλέξης Τσίπρας μεγάλωσε. Αυτό ονομάζεται το τέλος των ψευδαισθήσεων./ibna