Κόμματα σε νευρική κρίση

Κόμματα σε νευρική κρίση

Η διαδικασία κύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, διαμορφώνει μια νέα χαρτογράφηση στο Ελληνικό πολιτικό σκηνικό.

Η πολύχρονη οικονομική κρίση έδωσε την ευκαιρία στη δημιουργία ευκαιριακών πολιτικών σχηματισμών που εξυπηρέτησαν ένα σκληρό αντιμνημονιακό αφήγημα, συσπειρώνοντας ομάδες πολιτών που αποχώρησαν από τα άλλοτε κραταιά κόμματα Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ. Τα δυο πρώην μεγάλα κόμματα στη συνείδηση του κόσμου θεωρούνται συνυπεύθυνα για την οικονομική κρίση.

Βγαίνοντας από το ασφυκτικό μνημονιακό πλαίσιο το αίτιο της δημιουργίας αυτών των μικρών πολιτικών σχηματισμών ακυρώθηκε. Η ευκαιριακή «ιδεολογική» τοποθέτηση αυτών των σχηματισμών, όταν ξεκίνησε η διαδικασία της εξόδου από την κρίση, έχασε τον προσανατολισμό της και μαζί τόσο την στήριξη των ψηφοφόρων όσο και των «ευκαιριακών» συμπράξεων κομματικών στελεχών.

Η ιδεολογική «κενότητα» και η έλλειψη βάθους στον ιδεολογικό προσανατολισμό των σχηματισμών αυτών, τα απογύμνωσε, ενισχύοντας τους δυο βασικούς πόλους της πολιτικής σκηνής στην Ελλάδα. Από τη μια  τη δεξιά συντηρητική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας και από την άλλη τον ΣΥΡΙΖΑ, ένα αριστερό κόμμα, που μετασχηματίζεται σε σοσιαλδημοκρατικό, συσπειρώνοντας στους κόλπους του την κεντροαριστερά που κάποτε εκπροσωπούνταν από το ΠΑΣΟΚ.

Στους δυο αυτούς ισχυρούς πόλους, που κυριαρχούν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, υπάρχουν κι άλλοι δυο μικρότεροι σχηματισμοί, στα αριστερότερα το παραδοσιακό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και στα ακροδεξιά η Χρυσή Αυγή, δεξαμενές ψηφοφόρων για τον ΣΥΡΙΖΑ το ΚΚΕ και τη Νέα Δημοκρατία η Χρυσή Αυγή.

Από την άλλη, το άλλοτε ισχυρό ΠΑΣΟΚ που μεταμορφώθηκε σε Δημοκρατική Συμπαράταξη και αργότερα σε Κίνημα Αλλαγής, έχοντας ως βαρίδιο τη συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, μοιάζει ακόμα εγκλωβισμένο στη συνεργασία αυτή. Ταυτόχρονα το ΚΙΝΑΛ βιώνοντας ότι είναι η κύρια δεξαμενή ψηφοφόρων για τον ΣΥΡΙΖΑ, κρατάει μια σκληρή στάση εναντίον του μεγάλου αντιπάλου, ευελπιστώντας να παραμείνει στην πολιτική σκηνή. Η στάση αυτή κλείνει ουσιαστικά την πόρτα σε μια ενδεχόμενη συνεργασία μεταξύ των δυο αριστερών-κεντροαριστερών κομμάτων. Ο φόβος, είναι προφανώς να μην απορροφηθεί το ΚΙΝΑΛ από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τα μικρότερα κόμματα, (οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, Το Ποτάμι και η Ένωση Κεντρώων), φυλλοροούν από βουλευτές, με τον φόβο να χάσουν τις κοινοβουλευτικές τους ομάδες και μαζί όλα τα δικαιώματα που έχουν στην Βουλή. Σταθμοί των βουλευτών που αποχωρούν από τα μικρά πολιτικά σχήματα δεν είναι άλλοι από τα ισχυρά κόμματα που θα τους δώσουν την ευκαιρία για μια συνέχεια στην πολιτική τους καριέρα.

Η ανανέωση της εμπιστοσύνης από την Βουλή στην μονοκομματική Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την αποχώρηση του κυβερνητικού εταίρου Πάνου Καμμένου, Πρόεδρου των Ανεξάρτητων Ελλήνων, συσπείρωσε ακόμα περισσότερο την αντιπολίτευση.  Η επιθυμία να «πέσει» η κυβέρνηση δεν έγινε πραγματικότητα και η επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι ο στόχος πλέον της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος για να κάνουν την επιθυμία τους πράξη.

Η Συμφωνία που βάζει τέλος στην διαφορά για το όνομα της πΓΔ της Μακεδονίας με την Ελλάδα γίνεται πλέον το κέντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ της Κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης.

Η Συμφωνία έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που τα προηγούμενα χρόνια διαπραγματεύονταν τόσο η Νέα Δημοκρατία όσο και το ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν κατάφεραν ποτέ να κερδίσουν από τις κυβερνήσεις της πΓΔ της Μακεδονίας. Η σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό erga omnes, η απαλοιφή αλυτρωτικών αναφορών και η παραδοχή της διαφοράς ανάμεσα στην ιστορική Αρχαία Μακεδονία και την πΓΔ της Μακεδονίας, ήταν οι κυρίαρχες διαφορές που έλυσε η Συμφωνία. Μια Συμφωνία που χαιρέτησε το σύνολο των Ευρωπαϊκών χωρών, θεσμών και πολιτικών δυνάμεων.

Έχοντας χάσει η αντιπολίτευση τα πολιτικά επιχειρήματα για να αντιπαρατεθεί με την κυβέρνηση, καθώς η χώρα έστω και τυπικά έχει βγει από τη Μνημονιακή εποχή και προετοιμάζεται για λήξη μέτρων υπέρ των αδυνάτων, χρησιμοποιεί ένα μείζον εθνικό θέμα για να βρεθεί απέναντί της. Χρησιμοποιεί την Συμφωνία των Πρεσπών που παραδόξως, καλύπτει στο σύνολο της, τόσο τις προηγούμενες θέσεις επί του θέματος της Νέας Δημοκρατίας όσο και του ΠΑΣΟΚ, όπως προαναφέρθηκε.

Η μικρή συμμετοχή, σε σύγκριση με τις προσδοκίες των διοργανωτών, του Συλλαλητηρίου για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, αλλά και τα επεισόδια που έλαβαν χώρα από ακροδεξιούς κατά την διάρκεια των διαμαρτυριών, έφερε ακόμα μεγαλύτερη νευρική κρίση στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Η Συμφωνία των Πρεσπών που έγινε εργαλείο εθνικιστών και ακροδεξιών, παρασύρει και τα κόμματα της αντιπολίτευσης που θέλουν να κερδίσουν τους αναγκαίους ψήφους για να παραμείνουν στην πολιτική σκηνή. Βέβαια αυτές οι ομιχλώδεις επιλογές δεν αποβαίνουν πάντα θετικά για όσους τις επιλέγουν.

Αυτό όμως που μοιάζει αναπόφευκτο είναι η ισχυροποίηση του νέου δίπολου ΣΥΡΙΖΑ Νέας Δημοκρατίας στο πολιτικό σκηνικό, με συνέπεια να συρρικνωθούν ακόμα περισσότερο τα μικρά κόμματα. Οι τελευταίες εξελίξεις ήδη διέλυσαν κοινοβουλευτικά το Ποτάμι ενώ το ίδιο αναμένεται να συμβεί μετά την επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών και με τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Όσον αφορά το Κίνημα Αλλαγής, η διαγραφή του Προέδρου της συνεργαζόμενης Δημοκρατικής Αριστεράς από την κοινοβουλευτική ομάδα, οδηγεί το κίνημα σε έκτακτο συνέδριο με απρόβλεπτες συνέπειες.

Εφόσον κυρωθεί η Συμφωνία των Πρεσπών από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, η πολιτική αντιπαράθεση σε μια προεκλογική χρονιά, θα μεταφερθεί στις ιδεολογικές διαφορές μεταξύ των πολιτικών κομμάτων. Εκεί θα φανεί ξεκάθαρα και το ιδεολογικό βάθος αλλά και η κυβερνητική πολιτική κάθε κόμματος, με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία να αποκομίζουν τα περισσότερα οφέλη./ΙΒΝΑ